W tym rozdziale będzie więcej akcji, ale w tamtym musiałam wszystko wyjaśnić. więc...
Więc dam tu bezczelną reklamę - http://joemonster.org/art/25972/Cyfrowa_sztuka_Grzegorza_Rutkowskiego - świetne (nie zwacajcie uwagi na linki obok, chodzi o artykuł, znalazłam to w Grafice Google i od razu mi się spodobały te zdjęcia)
Więc dam tu bezczelną reklamę - http://joemonster.org/art/25972/Cyfrowa_sztuka_Grzegorza_Rutkowskiego - świetne (nie zwacajcie uwagi na linki obok, chodzi o artykuł, znalazłam to w Grafice Google i od razu mi się spodobały te zdjęcia)
_____________________________________________________________________________
Rozdział 2 ,,One Direction chcą nas zabić"
Alice
Aha. Czyli jesteśmy w moim mózgu. Super. Dostaliśmy miecze od Przewodniczki. Nie jesteśmy już bezradni. Zaraz zabiją nas 1D. Potrafię sterować wodą i oddychać pod nią (innym tego nie mówiłam, dowiedziałam się po upadku). Feel like Percy Jackson! Staram się pozbierać swoje myśli. Jakoś mi to wychodzi, jednak z trudem. Ok, Kat wreszcie pozwoliła mi opowiadać.
No więc jestem Alice ,,Al" Brown. Mam 12 lat. Mam jasną skórę, długie, czarne włosy i zielone oczy. Mój ulubiony kolor to niebieski. Lubię Dary Anioła i Władcę Pierścieni. Słucham One Direction, co stało się moim koszmarem. Oglądałam razem z Kat Igrzyska Śmierci, nawet fajny film (Namówiła mnie do przeczytania książki. Cały czas się zastanawiałam: jak tak można? Kapitol jest bezlitosny). Kate mówi, że jestem sezonowcem. Wspominałam, że często kłócę się z Kat? Ale i tak ją lubię.
Byliśmy w gotowości. Zaatakowaliśmy ich, ale to nie było potrzebne. Z moich palców wytrysnęła czarna, kleista ciecz (Ropa naftowa? Nie chcę sprawdzać). Zakrwawione zjawy wybuchły. Czyli to chyba nie była ropa naftowa. Miło wiedzieć. Zgaduję, że żeby się wydostać, trzeba iść dalej. Wyszliśmy przez drzwi z wyrzeźbionym kosogłosem. Trzeba było tam zostać. Sąsiedni pokój płonął.
- Zrób coś! - wrzasnął Michael. Na jego twarzy widać było, że panicznie się boi. W ostatniej chwili ugasiłam ogień. Niby wszystko jest ok. Odwróciłam głowę i to zobaczyłam. Kat dostała kulą ognia.
- Kate, ty płoniesz! Al, ratuj ją! - krzyknął Phil. Ale ogień zniknął. Znajdował się jedynie na jej włosach, które jednak nie spalały się.
- Jestem Leo Valdez! - powiedziała z uśmiechem na twarzy Kat. - Yyy... On potrafił panować nad ogniem i nie można było go spalić. - wyjaśniła zdziwionemu miśkowi. Po chwili jej palce zaczęły płonąć.
- Ja władam wodą. Ty ogniem. Są 4 żywioły. Jeszcze są ziemia i powietrze. Ciekawe, kto to będzie. - wyjaśniłam.
- Idziemy dalej, czy się zastanawiamy? - zapytała Is. W jej głosie słychać było ironię.
- Idziemy. - odpowiedziałam. Ruszyliśmy w kierunku (co jest niezwykłe) zwykłych, drewnianych drzwi, do zwykłej (j. w.) toalety (?). - No dobra, co do... - nie zdążyłam nawet dokończyć, bo z podłogi wyłoniła się Przewodniczka.
- Woda to najbardziej niestabilny żywioł, Alice. Strzeż się. Jesteś zagrożona, choć ty tego nie odczuwasz. Bój się bać. Porzuć wszystko. - co? Świetnie, po prostu świetnie. Po czym znikła, a w mojej głowie było pełno niedopowiedzeń. Krótkie, najbardziej konkretne wyrażenia wymagają od nas więcej zastanawiania się, niż długie zdania. -tam wcześniej był przykład- Dobra, przejdę do konkretów, nie będę bawiła się w filozofa.
Nagle pod nami zapadła się podłoga (jakby ktoś chciał wiedzieć, pokój był przedłużeniem tamtego, czyli miał niebieskie kafelki na ścianach i podłodze, na ścianach mniejsze (nie, tym razem nie było tam wanny i kibla). Byliśmy strasznie posiniaczeni (upadek z kilku metrów robi swoje), ale specjalnie nic nam się nie stało. Nagle to zobaczyłam. Na podłodze, oprócz nas było kilka trupów. Wyróżniał się tylko jeden. Było to małe dziecko. Jego ciało było przeorane bliznami, lewa noga leżała pół metra od ciała. Wszędzie była krew.
- Mogliśmy tak skończyć. - powiedziała Kate. Na jej twarzy widać było smutek, a jednocześnie przeżyty przed chwilą szok. Z trudem powstrzymywała się od płaczu.
- Uciekajmy! - wrzasnął Pete. Trupy wstawały z podłogi. Ale nie było wyjścia. Zaczęłam rozumieć, co powiedziała Przewodniczka. - Zombie! - świetnie to podsumował, do jasnej cholery!
- Bardziej inferiusy. - zaczęła bronić się płomieniami. Bałam się, że spłonę żywcem. - Ożywione trupy na usługach czarnoksiężników. Stworzenia ciemności, boją się ognia. - Wszystko pięknie, Kat nie dała nam zginąć, ale skąd ona to wie? Bywa maniaczką (Kat właśnie walnęła mnie w twarz. Oj, nie marudź, wszyscy wiemy, jak jest.), ale... - Harry Potter. - i wszystko jasne. Cóż, jej wiedza się przydała. Dobra, nie narzekam.
- Rozglądajcie się! Szukajcie wyjścia! - wrzasnęłam. Obróciłam się. Coś szło w moją stronę. Zrozumiałam, że jest to małe dziecko, przez które Kat się poryczała (Ała! Kate, przestań!). Skupiłam się i z moich rąk wypłynął strumień wody, który odrzucił inferiusa. Wtedy to zrozumiałam.
- Kat, musisz spalić wszystkie trupy
- Myślisz, że tego nie wiem?! - odpowiedziała z ironią w głosie, nie przerywając obrony.
- Mam pewien plan. Spal trupy, a ja potem rozwalę ścianę.
- Co? - do rozmowy nieudolnie włączył się Michael.
- Głuchy jesteś? - zapytałam.
- Nie i nie wiem, dlaczego chcesz rozwalić ścianę
- Widzisz tu gdzieś cholerne drzwi? No właśnie.
- No dobra. - odpowiedział. Co za idiota. Nawet nie zauważyłam, kiedy Kat spaliła już wszystkie inferiusy. Przystąpiłam do działania. Skupiłam się tak, jak jeszcze nigdy dotąd (rozwalić trupa to jedno, ale ścianę, i to jeszcze przy pomocy tylko i wyłącznie dziwnej mikstury wydobywającej się z palców to drugie). Wypaliłam dziurę w ścianie, na tyle wysoką i szeroką, żebyśmy mogli przez nią przejść.
Kolejny pokój wyglądał jak wnętrze domku letniskowego. Było tam 7 łóżek, mini kuchnia z zapełnioną lodówką i 2 małe łazienki (sic!). Uznaliśmy, że możemy tu przenocować, byliśmy już zmęczeni, a oceniliśmy to jako 'potencjalnie bezpieczne', ale ktoś (nawet nie zauważyłam, kto) powiedział, że jedno z nas musi trzymać wartę. Powiedział, że zawsze coś może nas zaatakować. No po prostu świetny pomysł! Znając moje szczęście, pewnie to będę ja.
- Al, zgadzasz się? - spytała Is.
- A jak tam sobie chcesz. Mi wszystko jedno. - co ja właśnie powiedziałam? Czasami przechodzę samą siebie. Raczej wątpię, że opisywanie tego, co działo się później będzie ciekawe. No więc ja tam siedziałam, i gdzieś ok. 4 w nocy (tak obstawiam) ze ściany (nie z podłogi, ze ściany) wyłoniła się dziwna postać. Wyglądała jak ja, lecz była moim całkowitym przeciwieństwem. Była ubrana ,,na emo", a ja ubieram się zwykle w jasne ciuchy.
- Jestem jednym z demonów Deesmy. Anty-Alice. Nie mam cie zabić. Mam cię wykończyć. - powiedziała z miną zadowolonego psychopaty. Miałam wytrzeszczone oczy i bardzo się bałam. Co on ze mną zrobi (chyba oglądam za dużo horrorów)? Demon lekko przymknął oczy, pokazał palcem w moim kierunku i wtedy poczułam przeszywający mnie ból. Wykrzywiałam się we wszystkie strony. Anty-Ja sprawiła, że myślałam o najgorszych rzeczach, jakie mi się przydarzyły w całym moim życiu. Starałam się nie krzyczeć, ale wychodziło mi to tak, że wrzeszczałam na cały głos (nie do wiary, że nie obudziłam innych). Gdybym mogła się ruszyć samodzielnie, popełniłabym samobójstwo. Wydawało mi się to najlepszą opcją. Przynajmniej by tak nie bolało. Moje myśli krążyły mi w głowie. Co to Deesma? Dlaczego to się dzieje? Jak to się skończy? Czy to się skończy? Nagle na mojej skórze zobaczyłam małe rozcięcia, które zaczęły stopniowo się powiększać. Wyglądało to, jakby ktoś ciął moją skórę niewidzialnym nożem. To wszystko, i jeszcze stopniowe wykrwawianie się mnie przerastało. Nagle Amy się obudziła. Nadszedł ratunek.
- Aaaaaaaaaa! - wrzasnęła, czym obudziła resztę.
- Ratuj. - powiedziałam cichym głosem, ostatkiem sił.
- Kim jesteś i co zrobiłaś z Alice Brown?! - miałam nadzieję, że Amy zrobi coś temu demonowi. Ale ona podniosła swój miecz i przyłożyła mi go do szyi. Co do?... nawet nie zdążyłam powiedzieć. Anty-Alice znikła. Co za ulga. Ale nadal krwawiłam.
- Zróbcie coś! - zawołała. Robili co mogli, aby mnie uratować. W między czasie wyjaśniłam, jak to się stało. Wszyscy wytrzeszczyli oczy ze zdumienia. Nagle krew przestała lecieć.
- Chyba musimy uciekać. - zauważył (jakże sprytnie) Phil. Ale nie było innych drzwi. Tylko te do krwawej trupiarni.
- Zaraz, chwila. Po pierwsze, chyba nie mamy jak. Po drugie, muszę wam coś powiedzieć. Skoro to była Anty-Alice, to was też raczej to czeka. A po trzecie, kim albo czym do jasnej cholery jest Deesma? - byłam mocno wkurzona na Phila, ale może to przez to, co się stało.
- Cruciatus i Sectumsempra. - powiedziała Kat. Odezwał się jej wewnętrzny maniak. - Wiecie, co to jest?
- Taaak. - Przytaknęli wszyscy oprócz Is. - Crucio torturuje ofiarę, a Sectumsempra dotkliwie ją rani. Takie tam skojarzenia.
- Ty lepiej nie miej innych skojarzeń, bo to się źle skończy.
- Michael, ty zboczony... - nawet nie zdążyłam powiedzieć. Pojawiła się dziwna, szara mgła. - Bierzemy rzeczy i spadamy! - mieliśmy na to jakieś 15 sekund, ale zdążyliśmy wszystko zabrać. Dosłownie zniknęliśmy, jakbyśmy się teleportowali.
Znaleźliśmy się w białym, dużym pokoju. Na podłodze znajdowali się umierający ludzie. Rozpoznałam w nich filmowe oraz książkowe postacie. Dostrzegłam na środku Rue i Zgredka. Dlaczego ja muszę to widzieć? Dlaczego? Gdyby nie to cholerne życzenie, wszyscy bylibyśmy w swoich domach, nie zastanawialibyśmy się co do Deesma, po co jesteśmy w Grze i... myśli krążą po mojej głowie jak oszalałe.
Wszystko jest do bani, ale nie mogę się poddawać. Może wrócę.
Albo i nie.
Szliśmy dalej, dalej i dalej mijając to wszystko. Pewnie myślicie teraz, że wtedy rozmyślałam nad sensem życia itp. Ale myślałam tylko: Aaaaaaaaaaa!!!.
- Chyba musimy iść szybciej, wiecie, powtórka z rozrywki. - słusznie zauważył misiek.
- Idziemy. - odpowiedziała Is. Szliśmy przed siebie, ale nie było wyjścia. Tylko i wyłącznie trupiarnia.
- Jak nie będzie drzwi, rozwalam ścianę. - oznajmiła Kate. Szliśmy tak długą chwilę. Nagle przestało przybywać trupów.
- Może ktoś odkryje nową moc, czy jakoś tak. Spróbujcie oddzielić trupy od nas. - powiedziała Amy. Nagle z palców Is zaczęły wyrastać pnącza. Zajęło jej to chwilę, ale jednak udało jej się w ostatniej chwili zrobić prymitywną ścianę. Trupy już wstawały. Staliśmy w długim, białym korytarzu (jak ktoś zainteresowany, całe białe, bez okien i generalnie nie było widać końca). Nagle z ledwo widzianego przez nas końca wyłoniło się oślepiające, białe światło. Straciliśmy przytomność.
___________________________________________________________________
Ps. Czytam właśnie forumowe porównania HP i Zmierzchu. Jak w ogóle można to porównywać? To tak, jakby porównać Władcę Pierścieni i nudny fan fiction o parodii wampirów. Reasumując, momentami się z tym zgadzam (na szczęście takich przypadków jest więcej - świat jeszcze się nie skończył), czasami śmieję się do łez, a czasami mam ochotę wywalić ze wkur**enia (przepraszam - inaczej się tego nie dało wyrazić, to wcześniej ocenzurowane słowo ma większą moc od pospolitego zdenerwowania) komputer przez okno. True story :)
Ps 2. Kolejne rozdziały będą przeplatały się z postami (np. 1 rozdział - 1 post - 2 rozdziały itp). Raczej nie przestanę pisać ani jednego, ani drugiego, co najwyżej będzie duży odstęp czasowy.
Nagle pod nami zapadła się podłoga (jakby ktoś chciał wiedzieć, pokój był przedłużeniem tamtego, czyli miał niebieskie kafelki na ścianach i podłodze, na ścianach mniejsze (nie, tym razem nie było tam wanny i kibla). Byliśmy strasznie posiniaczeni (upadek z kilku metrów robi swoje), ale specjalnie nic nam się nie stało. Nagle to zobaczyłam. Na podłodze, oprócz nas było kilka trupów. Wyróżniał się tylko jeden. Było to małe dziecko. Jego ciało było przeorane bliznami, lewa noga leżała pół metra od ciała. Wszędzie była krew.
- Mogliśmy tak skończyć. - powiedziała Kate. Na jej twarzy widać było smutek, a jednocześnie przeżyty przed chwilą szok. Z trudem powstrzymywała się od płaczu.
- Uciekajmy! - wrzasnął Pete. Trupy wstawały z podłogi. Ale nie było wyjścia. Zaczęłam rozumieć, co powiedziała Przewodniczka. - Zombie! - świetnie to podsumował, do jasnej cholery!
- Bardziej inferiusy. - zaczęła bronić się płomieniami. Bałam się, że spłonę żywcem. - Ożywione trupy na usługach czarnoksiężników. Stworzenia ciemności, boją się ognia. - Wszystko pięknie, Kat nie dała nam zginąć, ale skąd ona to wie? Bywa maniaczką (Kat właśnie walnęła mnie w twarz. Oj, nie marudź, wszyscy wiemy, jak jest.), ale... - Harry Potter. - i wszystko jasne. Cóż, jej wiedza się przydała. Dobra, nie narzekam.
- Rozglądajcie się! Szukajcie wyjścia! - wrzasnęłam. Obróciłam się. Coś szło w moją stronę. Zrozumiałam, że jest to małe dziecko, przez które Kat się poryczała (Ała! Kate, przestań!). Skupiłam się i z moich rąk wypłynął strumień wody, który odrzucił inferiusa. Wtedy to zrozumiałam.
- Kat, musisz spalić wszystkie trupy
- Myślisz, że tego nie wiem?! - odpowiedziała z ironią w głosie, nie przerywając obrony.
- Mam pewien plan. Spal trupy, a ja potem rozwalę ścianę.
- Co? - do rozmowy nieudolnie włączył się Michael.
- Głuchy jesteś? - zapytałam.
- Nie i nie wiem, dlaczego chcesz rozwalić ścianę
- Widzisz tu gdzieś cholerne drzwi? No właśnie.
- No dobra. - odpowiedział. Co za idiota. Nawet nie zauważyłam, kiedy Kat spaliła już wszystkie inferiusy. Przystąpiłam do działania. Skupiłam się tak, jak jeszcze nigdy dotąd (rozwalić trupa to jedno, ale ścianę, i to jeszcze przy pomocy tylko i wyłącznie dziwnej mikstury wydobywającej się z palców to drugie). Wypaliłam dziurę w ścianie, na tyle wysoką i szeroką, żebyśmy mogli przez nią przejść.
Kolejny pokój wyglądał jak wnętrze domku letniskowego. Było tam 7 łóżek, mini kuchnia z zapełnioną lodówką i 2 małe łazienki (sic!). Uznaliśmy, że możemy tu przenocować, byliśmy już zmęczeni, a oceniliśmy to jako 'potencjalnie bezpieczne', ale ktoś (nawet nie zauważyłam, kto) powiedział, że jedno z nas musi trzymać wartę. Powiedział, że zawsze coś może nas zaatakować. No po prostu świetny pomysł! Znając moje szczęście, pewnie to będę ja.
- Al, zgadzasz się? - spytała Is.
- A jak tam sobie chcesz. Mi wszystko jedno. - co ja właśnie powiedziałam? Czasami przechodzę samą siebie. Raczej wątpię, że opisywanie tego, co działo się później będzie ciekawe. No więc ja tam siedziałam, i gdzieś ok. 4 w nocy (tak obstawiam) ze ściany (nie z podłogi, ze ściany) wyłoniła się dziwna postać. Wyglądała jak ja, lecz była moim całkowitym przeciwieństwem. Była ubrana ,,na emo", a ja ubieram się zwykle w jasne ciuchy.
- Jestem jednym z demonów Deesmy. Anty-Alice. Nie mam cie zabić. Mam cię wykończyć. - powiedziała z miną zadowolonego psychopaty. Miałam wytrzeszczone oczy i bardzo się bałam. Co on ze mną zrobi (chyba oglądam za dużo horrorów)? Demon lekko przymknął oczy, pokazał palcem w moim kierunku i wtedy poczułam przeszywający mnie ból. Wykrzywiałam się we wszystkie strony. Anty-Ja sprawiła, że myślałam o najgorszych rzeczach, jakie mi się przydarzyły w całym moim życiu. Starałam się nie krzyczeć, ale wychodziło mi to tak, że wrzeszczałam na cały głos (nie do wiary, że nie obudziłam innych). Gdybym mogła się ruszyć samodzielnie, popełniłabym samobójstwo. Wydawało mi się to najlepszą opcją. Przynajmniej by tak nie bolało. Moje myśli krążyły mi w głowie. Co to Deesma? Dlaczego to się dzieje? Jak to się skończy? Czy to się skończy? Nagle na mojej skórze zobaczyłam małe rozcięcia, które zaczęły stopniowo się powiększać. Wyglądało to, jakby ktoś ciął moją skórę niewidzialnym nożem. To wszystko, i jeszcze stopniowe wykrwawianie się mnie przerastało. Nagle Amy się obudziła. Nadszedł ratunek.
- Aaaaaaaaaa! - wrzasnęła, czym obudziła resztę.
- Ratuj. - powiedziałam cichym głosem, ostatkiem sił.
- Kim jesteś i co zrobiłaś z Alice Brown?! - miałam nadzieję, że Amy zrobi coś temu demonowi. Ale ona podniosła swój miecz i przyłożyła mi go do szyi. Co do?... nawet nie zdążyłam powiedzieć. Anty-Alice znikła. Co za ulga. Ale nadal krwawiłam.
- Zróbcie coś! - zawołała. Robili co mogli, aby mnie uratować. W między czasie wyjaśniłam, jak to się stało. Wszyscy wytrzeszczyli oczy ze zdumienia. Nagle krew przestała lecieć.
- Chyba musimy uciekać. - zauważył (jakże sprytnie) Phil. Ale nie było innych drzwi. Tylko te do krwawej trupiarni.
- Zaraz, chwila. Po pierwsze, chyba nie mamy jak. Po drugie, muszę wam coś powiedzieć. Skoro to była Anty-Alice, to was też raczej to czeka. A po trzecie, kim albo czym do jasnej cholery jest Deesma? - byłam mocno wkurzona na Phila, ale może to przez to, co się stało.
- Cruciatus i Sectumsempra. - powiedziała Kat. Odezwał się jej wewnętrzny maniak. - Wiecie, co to jest?
- Taaak. - Przytaknęli wszyscy oprócz Is. - Crucio torturuje ofiarę, a Sectumsempra dotkliwie ją rani. Takie tam skojarzenia.
- Ty lepiej nie miej innych skojarzeń, bo to się źle skończy.
- Michael, ty zboczony... - nawet nie zdążyłam powiedzieć. Pojawiła się dziwna, szara mgła. - Bierzemy rzeczy i spadamy! - mieliśmy na to jakieś 15 sekund, ale zdążyliśmy wszystko zabrać. Dosłownie zniknęliśmy, jakbyśmy się teleportowali.
Znaleźliśmy się w białym, dużym pokoju. Na podłodze znajdowali się umierający ludzie. Rozpoznałam w nich filmowe oraz książkowe postacie. Dostrzegłam na środku Rue i Zgredka. Dlaczego ja muszę to widzieć? Dlaczego? Gdyby nie to cholerne życzenie, wszyscy bylibyśmy w swoich domach, nie zastanawialibyśmy się co do Deesma, po co jesteśmy w Grze i... myśli krążą po mojej głowie jak oszalałe.
Wszystko jest do bani, ale nie mogę się poddawać. Może wrócę.
Albo i nie.
Szliśmy dalej, dalej i dalej mijając to wszystko. Pewnie myślicie teraz, że wtedy rozmyślałam nad sensem życia itp. Ale myślałam tylko: Aaaaaaaaaaa!!!.
- Chyba musimy iść szybciej, wiecie, powtórka z rozrywki. - słusznie zauważył misiek.
- Idziemy. - odpowiedziała Is. Szliśmy przed siebie, ale nie było wyjścia. Tylko i wyłącznie trupiarnia.
- Jak nie będzie drzwi, rozwalam ścianę. - oznajmiła Kate. Szliśmy tak długą chwilę. Nagle przestało przybywać trupów.
- Może ktoś odkryje nową moc, czy jakoś tak. Spróbujcie oddzielić trupy od nas. - powiedziała Amy. Nagle z palców Is zaczęły wyrastać pnącza. Zajęło jej to chwilę, ale jednak udało jej się w ostatniej chwili zrobić prymitywną ścianę. Trupy już wstawały. Staliśmy w długim, białym korytarzu (jak ktoś zainteresowany, całe białe, bez okien i generalnie nie było widać końca). Nagle z ledwo widzianego przez nas końca wyłoniło się oślepiające, białe światło. Straciliśmy przytomność.
___________________________________________________________________
Ps. Czytam właśnie forumowe porównania HP i Zmierzchu. Jak w ogóle można to porównywać? To tak, jakby porównać Władcę Pierścieni i nudny fan fiction o parodii wampirów. Reasumując, momentami się z tym zgadzam (na szczęście takich przypadków jest więcej - świat jeszcze się nie skończył), czasami śmieję się do łez, a czasami mam ochotę wywalić ze wkur**enia (przepraszam - inaczej się tego nie dało wyrazić, to wcześniej ocenzurowane słowo ma większą moc od pospolitego zdenerwowania) komputer przez okno. True story :)
Ps 2. Kolejne rozdziały będą przeplatały się z postami (np. 1 rozdział - 1 post - 2 rozdziały itp). Raczej nie przestanę pisać ani jednego, ani drugiego, co najwyżej będzie duży odstęp czasowy.


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz