I chcę tu napisać, że jestę pisarzę!
I słucham sobie muzyki (dokładniej coverów z anime)! I lubię placki (i naaaaaleśniiiki :) )! A tak na serio, to będę coś sobie tutaj pisała. :)
_________________________________________________________________________________
Siódemka przyjaciół przez ich życzenie została wciągnięta do wymiaru zwanego Grą. Będą musieli wyjawić swoje największe i najbardziej skrywane sekrety. Jak sobie poradzą? Czego się o sobie dowiedzą?
_________________________________________________________________________________
Rozdział 1 ,,Nie wiem"
Kate
Cały czas spadamy. Nie wiemy, czym jest to na dole, ale wiemy jedno: nazywa się Gra i jest straszne. Tak nam powiedział Przewodnik. Nie wiemy kim jest, ani jak wygląda, ale to nie ważne. Najważniejsze jest to, że praktycznie nic nie wiemy. Zanim się tu dostaliśmy, w naszym świecie był 24 grudzień, czyli Wigilia, ale również urodziny Amy. Zażyczyliśmy sobie, żebyśmy przeżyli przygodę. I oto jesteśmy.
No dobra, muszę powiedzieć, kim jestem (opisem siebie zajmą się inni, oczywiście kiedy im na to pozwolę). Jestem Kate Mitchell, niektórzy nazywają mnie Kat, mam 11 lat, mam długie, brązowe, lekko kręcone włosy, brązowe oczy i, powiedzmy sobie, Miss Universe to ja nie jestem... Uwielbiam czytać książki (moje ulubione serie to Harry Potter, Pieśń Lodu i Ognia (Gra o Tron), Igrzyska Śmierci, Percy Jackson, Olimpijscy Herosi, Kroniki Rodu Kane, Władca Pierścieni i ogólnie większość fantasy, z tym, że nie trawię Zmierzchu. Nudne i z (o zgrozo!) wątkiem miłosnym na pierwszym planie! Gówno nad gównami), moje ulubione filmy to te serie wymienione wcześniej i Avatar, gdybym trafiła do Hogwartu, to najprawdopodobniej do Ravenclawu, gdybym trafiła do Obozu Herosów (Herosów, nie Jupiter) to do domku Hekate, a gdybym trafiła do Panem to do Dystryktu 3. Moje ulubione postacie to Leo Valdez, Rue i Luna Lovegood. Kocham Simsy i Assassin's Creed. Lubię słuchać Imagine Dragons (Radioactive, radioactive...) itp. (cały ten gatunek) oraz soundtracków z różnych filmów (mam słabość do soundtracku z Avatara i z W Pierścieniu Ognia). Uwielbiam czytać mangę oraz oglądać anime. 1,5 roku chodzę na lekcje rysunku (podobno nieźle mi to wychodzi). Ubieram się w dość zwyczajne ubrania (kolorowe bluzki, dżinsy i białe conversy z motywem z Gry o Tron (Dobra, to zwyczajne już nie jest. To mój znak rozpoznawczy). Moją najlepszą przyjaciółką jest Is. Bywam nieogarnięta (widać...). Wkurzają mnie sezonowcy, ale bywam fangirlsem. Mam młodszą siostrę, ma na imię Annie, ma 9 lat. Ale to wszystko poszło się p... dobra, to sobie daruje. To wszystko zostało po tamtej stronie.
Boję się. Nie wiem, czy rozwalimy sobie czaszki o podłogę, pożre nas jakiś potwór czy coś jeszcze innego, bo Przewodnik powiedział tylko, że tu jest niebezpiecznie i że sami tego chcieliśmy. My sami, czyli ja, Isabell ,,Is", Alice ,,Al", Michael ,,misiek", Pete, Amy i Phil (Pete, Amy i Alice mają 12 lat, reszta 11). To była nasza cholerna wina. Na dodatek chudniemy w oczach. Na serio. Nasz wygląd zmienił się w 5 sekund. Po 10 sekundach wyglądamy jak trupy. Czyli nasze życie może skończyć się również przez śmierć z głodu. Świetnie, po prostu świetnie! Amy powiedziała, że skoro tu wszystko jest możliwe, to musimy się skupić. Może dostaniemy jakąś moc, czy coś.
Nagle z palców Al wyłoniło się bardzo dużo wody. Spadliśmy na podłogę. Chociaż, trudno nazwać to podłogą. Bardziej jeziorem. Ale wcześniej była to podłoga. Miałam w myślach Percy'ego Jacksona. Też tak umiał. Wypiliśmy trochę tej obrzydliwej wody (Sukces! Żyjemy! To błoto nas nie zabiło! (wręcz uzdrowiło - nasz wygląd wrócił do normy). Ogólnie jest czarno, nie ma końca i jest woda. A tej wody aż za dużo, nie żebym narzekała, ale... No trudno! Raz się żyje, nie... (Cholera jasna, dramatycznie przypomina mi to Igrzyska Śmierci. Jeszcze okaże się, że tylko jedno z nas przeżyje...). Coraz bardziej mi się to nie podoba.
- Tam są drzwi! - krzyknął Pete i pokazał palcem ledwo widoczny obiekt gdzieś daleko. Pobiegliśmy tam. To był wielki błąd. Drzwi same się otworzyły. Wciągnęło nas do zielonego pokoju. Z zielonej, włochatej podłogi wyłoniła się postać wyglądająca jak mieszanka Nica di Angelo i Katniss Everdeen (dla idiotów: chuda, blada kobieta z długimi, czarnymi włosami zaplecionymi w warkocz, brązowymi oczami, ubrana w brązowe dżinsy, czarną bluzkę z czaszką i wyposażona w łuk i strzały).
- To ja, Przewodniczka, nie musicie się mnie bać. Wkroczyliście właśnie w podświadomość Alice Brown. Oto wasze bronie. Macie mało czasu. - znów znikła. Przynajmniej coś mamy. I wiemy wreszcie, czym jest Gra. Super, nie mogę się doczekać mojej podświadomości. Mam nadzieję, że będzie ostatnia. Otrzymaliśmy 7 mieczy. Jestem nawet dobra w walce na miecze (wszyscy nauczyliśmy się tego na obozie), ale wolę strzelać z łuku. Nagle w zielonym pokoju pojawiły się, kompletnie znikąd meble i drzwi. Meble wyglądały zwyczajnie. Normalne, takie z Ikei. Natomiast drzwi były czerwone, kompletnie nie pasujące do reszty. Miały wyrzeźbionego kosogłosa (Niestety, Alice jest lekkim sezonowcem. Czytała książki, ale pewnie jak minie ten boom na IŚ to nie będzie jej to interesowało. Ale da się z nią rozmawiać). Nagle ktoś otworzył drzwi. Do pokoju weszli członkowie zespołu One Direction, tylko że zakrwawieni i z całymi białymi oczami.
No dobra, muszę powiedzieć, kim jestem (opisem siebie zajmą się inni, oczywiście kiedy im na to pozwolę). Jestem Kate Mitchell, niektórzy nazywają mnie Kat, mam 11 lat, mam długie, brązowe, lekko kręcone włosy, brązowe oczy i, powiedzmy sobie, Miss Universe to ja nie jestem... Uwielbiam czytać książki (moje ulubione serie to Harry Potter, Pieśń Lodu i Ognia (Gra o Tron), Igrzyska Śmierci, Percy Jackson, Olimpijscy Herosi, Kroniki Rodu Kane, Władca Pierścieni i ogólnie większość fantasy, z tym, że nie trawię Zmierzchu. Nudne i z (o zgrozo!) wątkiem miłosnym na pierwszym planie! Gówno nad gównami), moje ulubione filmy to te serie wymienione wcześniej i Avatar, gdybym trafiła do Hogwartu, to najprawdopodobniej do Ravenclawu, gdybym trafiła do Obozu Herosów (Herosów, nie Jupiter) to do domku Hekate, a gdybym trafiła do Panem to do Dystryktu 3. Moje ulubione postacie to Leo Valdez, Rue i Luna Lovegood. Kocham Simsy i Assassin's Creed. Lubię słuchać Imagine Dragons (Radioactive, radioactive...) itp. (cały ten gatunek) oraz soundtracków z różnych filmów (mam słabość do soundtracku z Avatara i z W Pierścieniu Ognia). Uwielbiam czytać mangę oraz oglądać anime. 1,5 roku chodzę na lekcje rysunku (podobno nieźle mi to wychodzi). Ubieram się w dość zwyczajne ubrania (kolorowe bluzki, dżinsy i białe conversy z motywem z Gry o Tron (Dobra, to zwyczajne już nie jest. To mój znak rozpoznawczy). Moją najlepszą przyjaciółką jest Is. Bywam nieogarnięta (widać...). Wkurzają mnie sezonowcy, ale bywam fangirlsem. Mam młodszą siostrę, ma na imię Annie, ma 9 lat. Ale to wszystko poszło się p... dobra, to sobie daruje. To wszystko zostało po tamtej stronie.
Boję się. Nie wiem, czy rozwalimy sobie czaszki o podłogę, pożre nas jakiś potwór czy coś jeszcze innego, bo Przewodnik powiedział tylko, że tu jest niebezpiecznie i że sami tego chcieliśmy. My sami, czyli ja, Isabell ,,Is", Alice ,,Al", Michael ,,misiek", Pete, Amy i Phil (Pete, Amy i Alice mają 12 lat, reszta 11). To była nasza cholerna wina. Na dodatek chudniemy w oczach. Na serio. Nasz wygląd zmienił się w 5 sekund. Po 10 sekundach wyglądamy jak trupy. Czyli nasze życie może skończyć się również przez śmierć z głodu. Świetnie, po prostu świetnie! Amy powiedziała, że skoro tu wszystko jest możliwe, to musimy się skupić. Może dostaniemy jakąś moc, czy coś.
Nagle z palców Al wyłoniło się bardzo dużo wody. Spadliśmy na podłogę. Chociaż, trudno nazwać to podłogą. Bardziej jeziorem. Ale wcześniej była to podłoga. Miałam w myślach Percy'ego Jacksona. Też tak umiał. Wypiliśmy trochę tej obrzydliwej wody (Sukces! Żyjemy! To błoto nas nie zabiło! (wręcz uzdrowiło - nasz wygląd wrócił do normy). Ogólnie jest czarno, nie ma końca i jest woda. A tej wody aż za dużo, nie żebym narzekała, ale... No trudno! Raz się żyje, nie... (Cholera jasna, dramatycznie przypomina mi to Igrzyska Śmierci. Jeszcze okaże się, że tylko jedno z nas przeżyje...). Coraz bardziej mi się to nie podoba.
- Tam są drzwi! - krzyknął Pete i pokazał palcem ledwo widoczny obiekt gdzieś daleko. Pobiegliśmy tam. To był wielki błąd. Drzwi same się otworzyły. Wciągnęło nas do zielonego pokoju. Z zielonej, włochatej podłogi wyłoniła się postać wyglądająca jak mieszanka Nica di Angelo i Katniss Everdeen (dla idiotów: chuda, blada kobieta z długimi, czarnymi włosami zaplecionymi w warkocz, brązowymi oczami, ubrana w brązowe dżinsy, czarną bluzkę z czaszką i wyposażona w łuk i strzały).
- To ja, Przewodniczka, nie musicie się mnie bać. Wkroczyliście właśnie w podświadomość Alice Brown. Oto wasze bronie. Macie mało czasu. - znów znikła. Przynajmniej coś mamy. I wiemy wreszcie, czym jest Gra. Super, nie mogę się doczekać mojej podświadomości. Mam nadzieję, że będzie ostatnia. Otrzymaliśmy 7 mieczy. Jestem nawet dobra w walce na miecze (wszyscy nauczyliśmy się tego na obozie), ale wolę strzelać z łuku. Nagle w zielonym pokoju pojawiły się, kompletnie znikąd meble i drzwi. Meble wyglądały zwyczajnie. Normalne, takie z Ikei. Natomiast drzwi były czerwone, kompletnie nie pasujące do reszty. Miały wyrzeźbionego kosogłosa (Niestety, Alice jest lekkim sezonowcem. Czytała książki, ale pewnie jak minie ten boom na IŚ to nie będzie jej to interesowało. Ale da się z nią rozmawiać). Nagle ktoś otworzył drzwi. Do pokoju weszli członkowie zespołu One Direction, tylko że zakrwawieni i z całymi białymi oczami.
Kate
Alice
Isabell
Amy
_______________________________________________________________________________
Nie chciało mi się rysować całych postaci, więc zwinęłam siostrze takie coś. Chłopaki będą kiedy indziej.












































