niedziela, 15 grudnia 2013

Świat jest okrutny i mściwy, czyli dlaczego autorzy zabijają postacie.

Dlaczego miałam taki pomysł.
Wczoraj na muzyce śpiewaliśmy m. in. ,,Kolędę dla Nieobecnych". Wszyscy się popłakali, ale ja najbardziej.
Mieliście kiedyś tak, że po przeczytaniu czegoś smutnego popłakaliście się? Zdarza się. Mieliście kiedyś tak, że chcieliście rzucić książką o ścianę? Też się zdarza. Dlaczego autorzy nam to robią?
Bo muszą.
Taka już natura tej powieści. Sama nazwa nam to uświadamia. Płakaliście przy śmierci Rue? Miałam oczy pełne łez, a kiedy skończyłam rozdział, odłożyłam książkę i zaczęłam jeszcze bardziej ryczeć i do tego ciężko oddychać. Być może Collins chciała doprowadzić nas, czytelników to tego stanu.
Myślę, że tego nie trzeba wyjaśniać. 
Wiecie, co to jest? Mówi wam coś więcej słowo: zawsze (always)? To jest dowód, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Że przetrwa wszystko. To była prawdopodobnie, w moim mniemaniu najsmutniejsza scena w całej serii Harry Potter. Rowling, dlaczego to zrobiłaś?

Aby pokazać, jak to jest stracić kogoś, kogo się kocha.





         
Tutaj spotykamy się z takim samym podejściem u dwóch autorów. Finnick i Fred. Niby mało ważne postacie, drugoplanowe, ale jednak trochę ubarwiały te książki. Finnick oczarowywał wszystkich... wszystkim. Fred rozśmieszał do łez. :'(












Bo tak.
Każda kartka = każda śmierć w Grze o Tron. Bez komentarza. Jaki zajebisty koniec posta, no kurwa! :) Przepraszam. Nie mogłam się powstrzymać.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz